Αγαπητέ μου Φαίδων, τι εξαιρετικός ήταν ο Τρόφιμος! "Ιδέα συναρπαστική, γλώσσα πολύτιμη, αποφθεγματικά ποιητική, τέλος αναπάντεχο."

Ελένη Λαδιά

Συγγραφέας

Αθήνα

Κύριε Θεοφίλου,

Μετά την εξαιρετική ιστορία του Τρόφιμου, την οποία διάβασα πριν το καλοκαίρι, είχα τη χαρά να γνωρίσω την ποίησή σας μέσα από την Λειτουργία της Μήθυμνας.
Αν και δεν είμαι ειδική, τολμώ να σας πω ότι με εντυπωσίασε ο λυρισμός και η ζωντάνια των ποιημάτων σας.

Με εκτίμηση

Μαρία Παπακώστα

Αθήνα

Σχόλια από το ιστολόγιο " Ο Θεός στο Καφενείο" για τo απόσπασμα "ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΤΡΟΦΙΜΟΥ" από το ομώνυμο βιβλίο.

Σπύρος Δαρσινός
Tennessee-ΗΠA

Έχω διαβάσει τον "ΤΡΟΦΙΜΟ" του Φαίδωνα Θεοφίλου Και μπορώ να πω ότι μου άλλαξε στάση απέναντι στα πράγματα -κυρίως στην λογοτεχνία.

Και λέω "στάση" γιατί αυτή είναι που δίνει κατεύθυνση στη σκέψη. Είναι αλήθεια [σε μένα τουλάχιστον] ότι πολλές φορές νομίζεις ότι γνωρίζεις κάποια πράγματα, αλλά έρχεται στιγμή που διαπιστώνεις ότι γνωρίζεις μόνο αυτό που κοιτάζεις από μια συγκεκριμένη θέση και στάση σταθερή και ασφαλής. Και αυτά όχι καλά .

Και έρχεται ο "ΤΡΟΦΙΜΟΣ" που περιστρέφεται άφοβα. Κοιτάζει στα μάτια τα πράγματα, χωρίς δισταγμό, χωρίς υποκριτική ταπεινότητα Και μιλάει ανεξάρτητος στην καρδιά της ουσίας .Μιλάει με λόγια που ταπεινώνουν τον άλλον χωρίς να τον προσβάλλουν γιατί τον έλκουν σε ένα άλλο επίπεδο.

Γνωρίζει ο ΤΡΟΦΙΜΟΣ ,μέσα από το ποιητικό του ένστικτο και την παρατήρηση, την παγιωμένη ρηχότητα που τον περιβάλλει Κι αντί να μπει στο σώμα της για να βολευτεί [όπως θα έκανε ένας κοινός τρόφιμος] παίρνει ευθαρσώς την συνειδητή θέση του έξω και πάνω από αυτή και ταρακουνίζει, αφαρπάζει από κει το βλέμμα της κοινοτυπίας προς τα πάνω του.

Ο κόσμος του ΤΡΟΦΙΜΟΥ είναι πιο πραγματικός από τον κόσμο που τον περιβάλλει. Έχει μέσα του την απτότητα του γίγνεσθαι και την υπερ-οψία του ονειρικού οράματος. Αυτό δηλαδή που θα ήθελε να είχε το παγιωμένο γίγνεσθαι πριν αποποιηθεί την ανάταση κάτω από την πίεση της "εξουσίας .

Παρ' όλα αυτά τον διαισθάνονται ο "μικρός" και ο "μεγάλος" γιατρός. Ακόμη και ο δημοσιογράφος, τον διαισθάνονται μέσα από τα τολμηρά ξεπετάγματα του ΤΡΟΦΙΜΟΥ Και θα ήθελαν πολύ να μπουν στην άκρη του κόσμου του.

Τον φοβούνται όμως οι "εξουσίες" που δεν θέλουν επ’ ουδενί λόγο να "σκύψουν στον ποιητή".

*** ***

Ε. Λιντζαροπούλου
Αθήνα

Πέρασαν πια μήνες που διάβασα τον Τρόφιμο… νιώθω τώρα μαζί του την οικειότητα που γεννιέται ανάμεσα στον αναγνώστη κι έναν ξεχωριστό μυθιστορηματικό ήρωα.

Όμως…
Είναι στιγμές που έχω από εκείνον τόσο ζωντανές εικόνες, που είναι σαν να τον βλέπω να περπατάει στην τεράστια αυλή, να αγγίζει τους κορμούς των δέντρων, να κάθετε στο παγκάκι, να συνομιλεί με τον μικρό γιατρό και τον προφορικό συγγραφέα. Είναι στιγμές, που νομίζω ότι έχω να κάνω με έναν άνθρωπο που γνώρισα. Δεν χρειάζεται καν να κλείσω τα μάτια για να τον δω.

Ο Τρόφιμος, μέσα μου, από ήρωας γίνεται-με την μέγιστη τέχνη της γραφής του Φαίδωνα Θεοφίλου-Σαρκωμένη Ιδέα.

Την σκηνή αυτή, της συνέντευξης, φυσικά και την είχα εντοπίσει διαβάζοντας το βιβλίο. Ο ίδιος ο συγγραφέας επέλεξε να είναι σημαντική. Εκεί περιγράφεται με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο η σχέση του Τρόφιμου με την εξουσία και τον «έξω» κόσμο, οι απόψεις του γι αυτόν τον «έξω» κόσμο αλλά και η άποψη του για τους ποιητές και την θέση τους στον κόσμο αυτό.

Ξαναδιαβάζοντας όμως τη σκηνή, τώρα εδώ στην ανάρτηση, μου έφερε στο νου την αίσθηση της κινηματογραφικής δράσης που αποπνέει το βιβλίο.
Πέραν δηλαδή από το περιεχόμενο και τις ιδέες του, από τα βάθη και τα ύψη στα οποία μας βοηθά να ανέλθουμε ή να καταδυθούμε, ο Τρόφιμος, είναι ένα βιβλίο που δεν έχει καμία καθήλωση και στασιμότητα. Είναι ένα βιβλίο ζωντανό.

Ο ήρωάς του, όπως κάθε ζωντανό πλάσμα, ζει και αναπνέει σε μια σχέση εξελικτική μαζί μας.

Τον φαντάζομαι λοιπόν ακουμπισμένο πίσω στην καρέκλα του, με τεντωμένα μπροστά τα σταυρωμένα πόδια του και μια ανεπιτήδευτη χαλαρότητα, να συνομιλεί με τον αδιάκριτο εισβολέα. Τον φαντάζομαι να χαμογελά με το δικό του ξεχωριστό χαμόγελο της βαθειάς γνώσης των πραγμάτων και -με πλήρη την αίσθηση ότι σηκώνει στις πλάτες του με τον πιο απλό τρόπο το φορτίο του κόσμου κι αυτό αφήνει αμήχανους τους περισσότερους ανθρώπους- να απαντά, ως άλλος Χριστός, με την παραβολική Του Αλήθεια.

Ο Τρόφιμος είναι η προσωποποίηση του ανθρώπου που σκέπτεται, του ανθρώπου που νιώθει, του ανθρώπου που ξέρει, του ανθρώπου που πονά, του ανθρώπου που αποφασίζει ελεύθερα...

Δεν διυλίζει μόνο την πραγματικότητα του, όχι. Αποτελεί καταλύτη και για τις πραγματικότητες των άλλων, όλων.

Είναι γαλήνιος αλλά όχι απαθής ή αμέτοχος. Είναι συνειδητός και γι αυτό Μέγας.

«Όταν αναλύονται πολύ τα πράγματα ξεφτίζουν.»,είπε. Κι εγώ δεν θέλω να τον αναλύω. Απλά διαπιστώνω ποιος είναι και τον ζω.

Σας ευχαριστώ Φαίδωνα. Ο Τρόφιμος δεν άλλαξε την ματιά μου προς τον κόσμο… θα μπορούσε όμως να αλλάξει τον κόσμο.


*** ***

Αγνή Καραμάνου
Θεσσαλονίκη

"Πολύ πιο ενδιαφέροντα απ’ τα κείμενά μου είναι τα όνειρα που βλέπω. Να μπορούσαν αυτά μεταφερθούν στο γραπτό λόγο…Αλλά είναι αδύνατον να γραφτούν, όπως εγώ τα βλέπω, και να επιδράσουν το ίδιο. Ή ο λόγος είναι φτωχός ή τα όνειρα πλούσια".
Και δυστυχώς αυτά τα όνειρα προσπαθούν να "σβήσουν", από το μυαλό και την ψυχή, τα διάφορα ιδρύματα των εξουσιών. Χωρίς μεγάλη επιτυχία...

Φαίδωνα, πάρα πολύ ωραίο κείμενο. Η συνωμοτική σιωπή που επωάζει τις ιδέες… τα πλούσια όνειρα… η αυτάρκεια του μικρόκοσμου… πόσες πολλές και όμορφες ιδέες, κάθε γραμμή απαιτεί μια δεύτερη και τρίτη ανάγνωση, γιατί αλλιώς μπορεί να χάσει ο αναγνώστης κάτι πολύτιμο!!

Και το φοβερό είναι ότι περιγράφεις ένα διάλογο, που θα μπορούσε να υπάρξει στην πραγματικότητα. Δεν ήταν λίγες οι φορές που συνάντησα αυτή την απλή σοφία μέσα σε χωνευτήρια μυαλού!! Και με αποστόμωσε!

Άλλωστε οι "τρελοί" δεν είναι που αλλάζουν τον κόσμο??

*** ***

VERÓNICA MARSÁ
Castellon-Ισπανία

Θα προσπαθήσω να γράψω με ελληνικά γράμματα...

Διασκέδασα το κομμάτι σαν τρελή. Μου θύμισε, ας πούμε, τα σωκρατικά ή πλατωνικά κείμενα.

Δυο προτάσεις: «- Και ποια νομίζετε ότι είναι η θέση των ποιητών και της ποίησης στις κοινωνίες; - Αυτή που ήταν πάντα. Δηλαδή όμοια με των τζιτζικιών.»
και :
«Μ’ ενδιαφέρει η συγκίνηση, που μπορεί να μεταδώσει ο λόγος και η πυροδότηση της σκέψης του αναγνώστη.»

Γιατί και αυτή είναι (ή καλύτερα να πω ήταν) η δουλεία των φιλοσόφων...
Έτσι δεν είναι;

*** ***

Υιώτα Στρατή
New York-ΗΠΑ

"... η εξουσία θέλει άπνοια..."
αυτή κι αν δεν είναι κραυγαλέα δήλωση.
Θα μπορούσε να γίνει το καθημερινό έμβλημα...

Φαίδων μου,
το διάβασα προχθές και στη φούρια μου, άρχισα να γράφω με "λατινικούς χαρακτήρες..." οπότε όταν το κατάλαβα, τα έσβησα όλα... το αστείο είναι ότι μετά δεν μπορούσα να θυμηθώ τον αυθόρμητο τρόπο που "σχολίασα" το θαυμάσιο κείμενο σου, και τ΄άφησα για άλλη ώρα.
Ο "τρόφιμος" έχει ένα διάλογο κοφτερό σαν διπλή λεπίδα που φοβάσαι να την αγγίξεις στην ώρα της επίθεσης...
Ακόμη κι αυτό το αποσπασματικό δίνει την ευκαιρία να παρουσιαστεί σ' ευρύτερο κοινό με την μορφή ενός μονόπρακτου...
Πάντα αγαπούσα τον τρόπο της σκέψης σου πάνω σ' αυτά τα καυτά θέματα κι είμαι σίγουρη ότι σ΄αυτό σου το πόνημα,
θα έχεις πάρει τα καλύτερα σχόλια.
Να είσαι πάντα καλά,
θα τα πούμε σύντομα.

*** ***


Βαγγέλης Πολέμης
New York- ΗΠΑ

"Οι ποιητές έχουν πιο ζωντανό από τους άλλους το θείο στοιχείο μέσα τους και ταυτόχρονα και το γήινο.
Η διαρκής σύγκρουσης των δύο αυτών στοιχείων είναι μαρτύριο και η ευτυχία τους. Μετά ακολουθεί το έργο τους"

κ. Θεοφίλου αυτή η παράγραφος από την "συνέντευξη του ΤΡΟΦΙΜΟΥ" μου άνοιξε την πόρτα να μπω στο θέμα.
Γιατί, αν δεν γνωρίσεις πρώτα τα μονοπάτια του ποιητή δεν μπορείς "ν' ακούσεις τη σιωπή του"

Τι να σας πω ,κάθε σας ανάρτηση είναι και μία άλλη μύησή μου στην λεπτή αίσθηση. Και το σημαντικότερο είναι ότι οι σκέψεις σας βγαίνουν σαν κολώνες μέσα από μια λυγισμένη πραγματικότητα που πρέπει και θέλει να αναστηλωθεί.

H μουσική που έχεις αναρτήσει είναι καταπληκτική.
Σ.Τ.

Δεν είμαι κριτικός κειμένων για να καταθέσω άποψη και να μετρήσει.
Είμαι όμως αναγνώστρια απαιτητική.
Αυτό που εισέπραξα από τον «Τρόφιμο» εκτός από μια όλως εξαιρετικά συγκροτημένη και λεία συγγραφή, είναι:
----Ένας αθώος κι ανήμερος ερωτισμός αναδυόμενος από τα κύτταρα των εραστών του μύθου για να σμίξει με τους χυμούς του ευκαλύπτου κι απόσταγμα να γίνει, ώσπου να καταλαγιάσει όπου ροδόχρωμο βλέφαρο
----Μια ανέγγιχτη τρυφερότητα
----Χρώμα, πολύ χρώμα να ζωγραφίσεις χιλιάδες όνειρα
----Την εξέλιξη ενός μύθου που σε αιχμαλωτίζει κι εύχεσαι να μην τελειώσει.
----Ομορφιά αισθημάτων, εικόνων, λέξεων που εναλλάσσονται παιχνιδιάρικα μέσα από πρόσωπα και καταστάσεις
----Ένα ταξίδι στην θάλασσα του έσω κόσμου του συγγραφέα . Μια θάλασσα που αλλάζει χρώματα με τις παραγγελιές του ήλιου,της νύχτας ή της ημέρας και κυματισμούς από τις εντολές του νου και της ψυχής του που βουτάει στα βαθιά, με βουλιμία, για την αναζήτηση της αλήθειας, και της ουσίας της Ζωής.
Ευχαριστώ για την φιλοξενία